با یک پا هم باید برای طلای ناگویا می‌جنگیدم

یونس امامی در گفت‌وگو با همشهری از کابوس مصدومیت ۱۰روز قبل از اعزام تا شکست قهرمان المپیک و کسب دومین طلای بازی‌های آسیایی می‌گوید.

همشهری آنلاین، یکی از ۱۳طلای ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا را یونس امامی گرفت؛ کشتی‌گیر وزن ۷۴کیلوگرم کشتی آزاد که روزهای منتهی به اعزام کاروان، برای او با نگرانی و ناامیدی ناشی از مصدومیت مچ پا همراه بود. امامی که حدود ۱۰روز از تمرینات دور ماند و حتی قادر نبود روی پا بایستد و نرمش کند، در ژاپن با مچ پای تیپ‌شده روی تشک رفت و در مسیری دشوار، رقبای سرشناسی ازجمله جمالوف قهرمان المپیک و کایپانوف، کشتی‌گیر مطرح قزاقستان را شکست داد و به فینال رسید. او در کشتی آخر هم با غلبه بر آئوگی ژاپنی، طلای ارزشمندی را برای کاروان ایران به ارمغان آورد. امامی در گفت‌وگو با همشهری از روزهای سخت مصدومیت، نگرانی‌های پیش از مسابقات، قرعه دشوار ناگویا، لحظات حساس فینال و واکنش مردم پس از کسب مدال طلا صحبت کرده است.

از مصدومیتت شروع کنیم؛ درست در روزهایی که خودت را برای بازی‌های آسیایی آماده می‌کردی، مچ پایت آسیب دید.

واقعا اتفاق سختی بود. حدود ۱۰روز مانده به اعزام، مچ پایم آسیب دید و در این مدت اصلا نمی‌توانستم تمرین کنم. شرایط به شکلی بود که حتی نمی‌توانستم برای نرمش کردن روی پایم بایستم. وقتی این اتفاق افتاد، احساس کردم همه‌چیزهایی که در ذهنم ساخته بودم، خراب شد؛ همه برنامه‌ها و تصاویری که از مسابقات برای خودم تصور کرده بودم، جلوی چشمم آمد و احساس کردم همه‌چیز از دست رفته است. آن موقع دیگر نه‌تنها به طلا بلکه به مدال هم فکر نمی‌کردم.

در آن روزهای سخت چطور توانستی از نظر روحی خودت را حفظ کنی؟

علی‌آقا دبیر و آقا پژمان(درستکار، سرمربی تیم ملی) مدام به من دلداری می‌دادند و می‌گفتند اشکالی ندارد، بدن استراحت می‌کند و جان می‌گیرد. وقتی تمرین نمی‌کنی شاید بدنت قوی‌تر شود و با انرژی بیشتری برگردی. می‌گفتند مصدومیت برای ورزشکاران پیش می‌آید و فقط تو نیستی که با چنین شرایطی مواجه شده‌ای. من هم با خودم می‌گفتم اشکالی ندارد، پیش آمده، قسمت بوده و خدا خواسته شرایط برایم اینطور رقم بخورد. سعی می‌کردم خودم را نبازم، هرچند واقعاشرایط سختی بود. وقتی برای یک مسابقه مهم آماده می‌شوی و ناگهان چنین اتفاقی می‌افتد، کنار آمدن با آن آسان نیست.

وقتی قرعه‌کشی انجام شد و دیدی مدعیان اصلی در سمت تو قرار گرفته‌اند، چه حسی داشتی؟

وقتی به ژاپن رسیدیم، پایم را تیپ کردند و نخستین جلسه تمرینی‌ام را همانجا انجام دادم. بعد قرعه‌کشی شد و دیدم از آئوگی ژاپنی که قهرمان جهان است تا جمالوف، قهرمان المپیک و کایپانوف قزاقستانی همه در قرعه من هستند. آن موقع نخستین چیزی که به ذهنم رسید این بود که با این پا چطور می‌خواهم مقابل این کشتی‌گیران کشتی بگیرم؟ اما باز هم سعی کردم روحیه‌ام را حفظ کنم. به تمریناتی که انجام داده بودم و مردمی فکر کردم که منتظر شروع مسابقات بودند تا ما برای ایران مدال بیاوریم. به هر حال مردم همیشه از کشتی توقع دارند. با خودم گفتم باید روی تشک بروم و هرچه دارم بگذارم. حتی اگر قرار باشد با یک پا کشتی بگیرم، باید تمام توانم را به‌کار بگیرم و بعد از تشک بیرون بیایم. مهم این بود که چیزی کم نگذارم.

خیلی‌ها با دیدن قرعه‌ات در فضای مجازی درباره احتمال شکست تو شوخی می‌کردند. صحبت‌هایشان را دیدی؟

بله، بعضی‌ها وقتی قرعه‌ام را دیده بودند، شوخی می‌کردند و می‌گفتند مواظب باش، ۱۰ ‌هیچ نشوی و آبروی ما را نبری! من هم این حرف‌ها را به‌حساب شوخی گذاشتم. فضای مجازی همین است و هرکی یک کامنتی می‌دهد. البته شرایط خودم را می‌دانستم و بیشتر نگران این بودم که با آن وضعیت جسمانی چطور باید کشتی بگیرم.

نخستین مسابقه‌ات مقابل جمالوف بود. چقدر این پیروزی در ادامه مسیر به تو اعتمادبه‌نفس داد؟

شروع خوبی بود. وقتی کشتی اول را بردم، شرایط برایم فرق کرد. بعد از جمالوف، کشتی دوم را مقابل نماینده هند گرفتم و بعد به کایپانوف قزاقستانی رسیدم. قدم‌به‌قدم جلو رفتم و خدا را شکر توانستم از این مسابقات سخت عبور کنم. البته در همه این کشتی‌ها پایم را تیپ می‌کردم تا بتوانم روی آن بایستم و مسابقه بدهم. بعد از پایان رقابت‌ها به من گفتند چند رباط مچ پایم پاره شده. الان در کمپ تیم‌های ملی هستم و کارهای درمانی و مراقبتی را انجام می‌دهم تا بتوانم هرچه زودتر شرایط بهتری پیدا کنم.

در فینال هم مقابل آئوگی ژاپنی ۴ امتیاز عقب افتادی. با آن مچ پای آسیب‌دیده، چطور توانستی به مسابقه برگردی؟

آئوگی کشتی‌گیر خوبی است؛ در وزن ۷۴ کیلوگرم قهرمان آسیا شده و در وزن ۷۰ کیلوگرم هم طلای جهان را به‌دست آورده. حریف ساده‌ای نبود، به‌خصوص اینکه در کشور خودش کشتی می‌گرفت و از حمایت تماشاگران هم برخوردار بود. وقتی ۴ امتیاز عقب افتادم، بلند شدم و با خودم گفتم می‌توانم این نتیجه را جبران کنم. می‌دانستم باید تا آخرین لحظه بجنگم. اصلانمی‌خواستم به مصدومیتم فکر کنم یا اجازه بدهم شرایط پایم روی تصمیم‌هایم تأثیر بگذارد. خدا را شکر توانستم ۹ امتیاز بگیرم و با پیروزی در فینال، مدال طلای بازی‌های آسیایی را برای کاروان ایران به‌دست بیاورم. آن لحظه برایم خیلی ارزشمند بود؛ چون بعد از تمام آن اتفاقات و نگرانی‌ها به چیزی رسیدم که فکر می‌کردم شاید حتی امکانش را هم نداشته باشم.

بعد از کسب مدال طلا، واکنش‌ها در فضای مجازی چطور بود؟

بعد از طلا، همه‌چیز تغییر کرد. در فضای مجازی پیام‌های تبریک و تشکر زیادی دریافت کردم. حتی همان‌هایی که قبل از مسابقات شوخی می‌کردند، بعد از قهرمانی خوشحال بودند و به من تبریک می‌گفتند. من هم از همه‌شان تشکر کردم. بالاخره شوخی کرده بودند و حالا خوشحال بودند که ایران به مدال طلا رسیده است. برای من هم مهم همین بود که مردم خوشحال باشند و از نتیجه‌ای که به‌دست آوردم رضایت داشته باشند.

این دومین طلای تو در بازی‌های آسیایی است.

خیلی به این موضوع فکر نکرده بودم. این لطف خدا بود. گاهی می‌گویند مسیر سخت است، قرعه دشوار است یا شرایط آنطور که می‌خواهی پیش نمی‌رود؛ همه اینها درست است، اما وقتی خدا بخواهد، شرایط هم می‌تواند به شکلی کنار هم قرار بگیرد که به نتیجه برسی. من هم با وجود تمام مشکلاتی که قبل از مسابقات داشتم، تلاش کردم ناامید نشوم و تا آخرین لحظه بجنگم. خوشحالم که توانستم برای دومین بار در بازی‌های آسیایی مدال طلا بگیرم و دل مردم را شاد کنم.

همه رقبایی که در ناگویا شکست دادی، حالا در مسابقات جهانی قزاقستان حضور دارند.

امیدوارم امیرمحمد یزدانی هم در مسابقات جهانی موفق باشد و بتواند پرچم ایران را به اهتزاز دربیاورد. اگر طلا به ایران برسد، خیلی عالی است و واقعافرقی نمی‌کند چه‌کسی این مدال را به‌دست بیاورد. مهم این است که کشتی ایران موفق باشد و ملی‌پوشان مزد زحماتشان را بگیرند. دوست ندارم بگویند کشتی‌گیرانی که من در بازی‌های آسیایی شکست دادم، حالا در مسابقات جهانی حضور دارند و از این موضوع برای ملی‌پوشان خودمان بار روانی ایجاد شود. هیچ کشتی‌گیری برای باختن روی تشک نمی‌رود. همه تمرین می‌کنند تا بهترین نتیجه را بگیرند و نماینده کشورشان باشند.

امیدوارم امیرمحمد و تمام بچه‌های تیم ملی در مسابقات جهانی موفق باشند و تیم ایران بتواند به قهرمانی برسد.

کد خبر 1076561 منبع: روزنامه همشهری

• با یک پا هم باید برای طلای ناگویا می‌جنگیدم

• اکنون فرصت تسویه حساب با الهام علی‌اف است؛ ایران باید چه کند؟

• عقب‌نشینی گسترده و معنی‌دار ناوهای جنگی آمریکا از مرزهای دریایی ایران

• توافق با ایران توهم است؛ دورنمایی برای توافق وجود ندارد!

• وحشت سعودی ها و بازداشت شهروندان آمریکایی در خاک عربستان

• بیرانوند سرباز سپاه شد | اعلام جزئیات جدید از محل خدمت سربازی دروازه بان پرحاشیه تیم ملی

• ادعاهای ترامپ پس از گفت‌وگو با بن سلمان درباره ایران و یمن

• جنگ بزرگ در راه است؟ | اگر کسی آنقدر احمق باشد که به ما حمله کند، ما خواهیم جنگید | ناتو به روسیه هشدار داد

• اکنون فرصت تسویه حساب با الهام علی‌اف است؛ ایران باید چه کند؟

• ماجرای صیغه شدن علیرضا سپاهی و مهشاد کشانی چه بود؟ | یک وکیل بازداشت شد

• وحشت سعودی ها و بازداشت شهروندان آمریکایی در خاک عربستان

• شنیده شدن صدای انفجارهای شدید در نقاط مختلف عربستان

• تصمیم ناگهانی بیرانوند؛ مقصد عجیب و غریب و انتقال غیرمنتظره

• ادعاهای ترامپ پس از گفت‌وگو با بن سلمان درباره ایران و یمن

• دیپلمات نقطه‌زن | افعی تهران به دام افتاد | ۲/۵ برابر سلاح ساختیم

• اظهارات رقیب اصلی نتانیاهو درباره سرنگونی نظام حاکم در ایران

• حبیب فرعباسی به بیرانوند جواب داد؛ پیام دوم!

• ناگهان زمین دهان باز کرد و این خودروها را بلعید! | ببینید

• طلایی‌های ناگویا در مسیر چرخه انتخابی تیم ملی کشتی آزاد

• از کمپ تیم ملی تا تیم ملی قطر؛ بویری و صفاپور در کنار کشتی‌گیران ایران در ناگویا

• یونس امامی همه مدعیان را برد، حالا نوبت امیرمحمد یزدانی در مسیر ساخت جهانی است

• کشتی ایران در ۴ روز به میدان می‌رود؛ برنامه کامل رقابت‌ها در آیچی-ناگویا