باز هم سالگرد «کربلای 4» نزدیک شد!
- 01 آذر 1405 – 10:57
- اخبار فرهنگی
- اخبار فرهنگ حماسه و مقاومت
چطور یکمحقق بدون آوردن یک دلیل منطقی به این نتیجه میرسد که میشد جلوی انجام عملیات کربلای 4 را گرفت؟
فرهنگی
خبرگزاری تسنیم، گروه فرهنگی _ زهرا بختیاری: این روزها برخی افراد و رسانهها برای اینکه دیده شوند، از مسائل و موضوعاتی سخن میگویند که نه دلیلی برای مطرح کردن آنها وجود دارد نه سطح دانش و آگاهی فرد مطرح کننده در حدی است که جایگاه سخن گفتن در آن موضوع تخصصی را داشته باشد.
پر واضح است در این روزگار که هر کسی برای خود رسانه و به اصطلاح عامیانه دفتر و دستکی درست کرده، باید هر طور شده موجودیت آن را هم حفظ کند. این مقدمه را علتی بدانید بر گفتوگوی اخیر یکی از محققان و پژوهشگران تاریخ انقلاب و دفاع مقدس با با یک رسانه اصلاحطلب؛ (در مورد بخشی که در خصوص کربلای 4 صحبت میشود).
خبرنگار در مورد یک موضوع کاملا تخصصی یعنی انجام یک عملیات در دفاع مقدس هشتساله، میپرسد: «آیا میشد عملیات کربلای 4 رقم نخورد؟»
عملیات کربلای 4 که عدم الفتح بود، و تعدادی از شهدای غواص آن که مظلومانه دست بسته شهید شدند و تشییع میلیونی که برایشان در تهران برگزار شد، همیشه مخاطب را به خودش جلب کرده است. شاید بتوان این عملیات را از معدود عملیاتهای جنگ هشت ساله دانست که چند سالی است، نزدیک سالگردش نقل محافل میشود. بنابراین میشود علت پرداختن به آن، در این برهه را تا حدودی درک کرد.
اما بد نیست گریزی بزنیم به گفتوگوی تلفنی شهید سردار حاج قاسم سلیمانی با یکی از برنامههای زنده صبحگاهی چندسال پیش تلویزیون. سردار سلیمانی یکی از فرماندهان عملیات کربلای 4 و 5 بود؛ سرداری که با توجه به سابقه جهادش در طول سالهای مبارزاتی، چه جبهه جنوب و چه سوریه و … شواهد عینی وجود دارد که چقدر برای جان یک یک سربازانش در هر سطحی ارزش و اهمیت قائل بود.
او سال 1393 که یکبار دیگر رسانهها به موضوع عملیات کربلای 4 اشاره کرده بودند، آن را عملیات فریب مینامیدند و به نوعی با روح و روان خانواده شهدا بازی میکردند و شبهه در جامعه میانداختند، در آنگفتوگوی تلفنی گفت: «فرماندهی مقتدر و قدرتمند و حکیمی داشتیم که امام بود و در همه سطوح نیز نماینده داشت و بر همه شوون جنگ نظارت داشت. اما این بحثهای انحرافی که به میان میآید قداست جنگ را خدشه دار میکند.»
سردار سلیمانی پرداختن به برخی از مسائل برای تاختن به فرماندهان جنگ را نوعی عقده گشایی دانست و مطرحکنندگان را در هر طیف فکری نقد کرد.
یکی از پژوهشگران جنگ که گفتیم بهتازگی مصاحبهای با رسانه اصلاحطلب داشته، طوری در پاسخ به این سوال خبرنگار صحبت میکند، گویی فرماندهان جنگ یک نقشه و طرح عملیاتی را بدون هیچ طرح و برنامهای روی کاغذ کشیدند و جوانان را پشت سر خود راه انداخته و دل خط مقدم زدند! او گفت: «موضوعی در ایران هست که گاها فقط به نتیجه نگاه میشود و مسیر و روش رویش تمرکز نمیشود.»
او با کنایه به فرماندهان گفت: «گاهی ممکن است موفقیتی به دست آورید اما مسیر صحیحی را طی نکرده باشید. اما (فرماندهان) دقت نمیکنند اگر به موفقیتی دست پیدا کرده باشند خیلی هورا کشیدن ندارد.»
نکته قابل تأمل این است که محقق مورد اشاره، حتی عملیات والفجر 8 را که از عملیات های پیروز و بزرگ جنگ بود را هم طوری مطرح کرد که گویی آن عملیات بدون مسیر درست انجام شده و دری به تخته خورده و پیروزی نصیب رزمندگان اسلام شده! بعد هم گفت: «دلیل نمیشود چون اون بار موفقیت به دست آمد در کربلای 4 هم به همان شکل میشد نتیجه گرفت.»
او با صغریکبری چیدن و بدون آوردن یک دلیل منطقی به این نتیجه میرسد که میشد جلوی انجام عملیات کربلای 4 را گرفت! حتی اشاره میکند به مخالفت شهید خرازی با ادامه عملیات! اما دیگر به عملیات موفق پس از آن یعنی کربلای 5 اشاره نمیکند. عملیاتی که درست 15 روز بعد از عملیات کربلای 4 در همان موقعیت جغرافیایی رخ داد؛ آن هم در شرایطی که حاج قاسم سلیمانی میگوید: «وقتی دیدیم امکان عبور از جزیره «ام الرصاص» وجود ندارد، تصمیم گرفتیم عملیات متوقف شود. اما وقتی با فاصله کمتر از 15 روز عملیات کربلای 5 که پیچیده تر از کربلای 4 هم بود انجام دادیم و بزرگترین موفقت را به دست آوردیم، همان وقت هم ما موافق انجامش نبودیم و بحث مفصلی شد اما مرحوم هاشمی اصرار به انجام آن داشت. و این اصرار درست بود.»
مخالفت با روند عملیات توسط فرماندهانی چون حاج حسین خرازی و حاج قاسم سلیمانی و … امری طبیعی بود اما در نهایت انجام نتیجهای که ابلاغ میشد، برای همه تکلیف بود و حتی اگر مخالفتی هم وجود داشت هنگام اجرا همه با تمام توان وارد میشدند.
افراد به هر دلیل و علتی دوست دارند به موضوعاتی چون کربلای 4 بپردازند. اینتمایل، رغبت خودشان است اما ای کاش اگر غرضی در نیتشان وجود ندارد، به عنوان پژوهشگر حداقل در این وانفسای تحریف و شبهه، منطقی و شفاف سخن بگویند. زیرا به عنوان یک پژوهشگر تاریخی، روش علمی و درستی نیست که پس از چند دهه که از یک اتفاق میگذرد و تمام تبعات بعدش هم دیده شده، در مورد انجام شدن یا نشدنش اینگونه صحبت شود؛ مگر اینکه با تفکری کاسبکارانه وقتی ببینی مخالف خوانی برای مخاطب عام جذابیت دارد، آن را دستمایه یادآوری خود کنی!
انتهای پیام/