اولدترافورد؛ قتلگاه مربیان و ستاره‌ها | آیا فقط گلیزرها مقصر این وضعیت هستند؟

با احتساب مربیان موقت، تعداد چهره‌هایی که از زمان فرگوسن هدایت تیم را برعهده گرفته‌اند به ۱۱ نفر رسیده است.

به گزارش همشهری‌آنلاین، سر الکس فرگوسن در سال ۲۰۱۳، پس از ۲۷ سال حضور روی نیمکت منچستریونایتد، با قهرمانی در لیگ برتر و کسب بیستمین عنوان قهرمانی باشگاه در انگلیس خداحافظی کرد. از آن زمان تاکنون، یونایتد نه‌تنها نتوانسته جای خالی او را پر کند، بلکه در انتخاب جانشینانش هم به یک بحران مزمن گرفتار شده است.

دیوید مویز، لوییس فان‌خال، ژوزه مورینیو، اوله‌گونار سولسشائر، رالف رانگنیک، اریک تن‌هاخ، روبن آموریم و مایکل کریک، هشت سرمربی دائمی پس از فرگوسن هستند. با اضافه‌شدن پوچتینو، تعداد به ۹ نفر خواهد رسید.

با احتساب مربیان موقت، تعداد چهره‌هایی که از زمان فرگوسن هدایت تیم را برعهده گرفته‌اند به ۱۱ نفر رسیده است. یعنی منچستریونایتد در حدود ۱۳ سال، ۱۱ بار سراغ تغییر سرمربی رفته است.

منچستر بزرگ‌ترین افتخار زندگی مورینیو

شاید هیچ‌کس به اندازه ژوزه مورینیو نتوانسته باشد عمق مشکلات منچستریونایتد را با یک جمله به تصویر بکشد. مورینیو که با پورتو قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شده بود و بعدتر با اینتر هم همین افتخار را تکرار کرد، تابستان ۲۰۱۸ درباره نایب‌قهرمانی منچستریونایتد در لیگ برتر فصل قبل گفت که این نتیجه را بزرگ‌ترین دستاورد دوران مربیگری خود می‌داند!

یونایتد در آن فصل با ۱۹ امتیاز اختلاف نسبت به منچسترسیتی قهرمان، در رتبه دوم قرار گرفته بود. شاید برای هر باشگاه دیگری نایب‌قهرمانی لیگ برتر دستاوردی قابل‌توجه باشد، اما این‌که مربی‌ای با آن همه افتخار اروپایی، دوم‌شدن با منچستریونایتد را بزرگ‌ترین دستاورد خود بداند، نشان می‌داد اوضاع پشت پرده اولدترافورد تا چه اندازه پیچیده شده است.

مورینیو چند ماه بعد اخراج شد و باشگاه برای پایان‌دادن به همکاری با او و اعضای کادر فنی‌اش ۱۹.۶ میلیون پوند غرامت پرداخت کرد؛ رکوردی که در فهرست غرامت‌های مربیان اخراج‌شده یونایتد همچنان بالاترین رقم است.

گلیزرها؛ پول خرج می‌کنند و مورد انتقاد قرار می‌گیرند

آیا خانواده گلیزر، مالکان آمریکایی منچستریونایتد واقعا مقصر وضعیت هستند؟ اگر معیار را صرفا پولی بدانیم که برای خرید بازیکن هزینه شده، نمی‌توان گفت این مالکان باشگاه را از نظر خرید بازیکن فقیر نگه داشته‌اند.

منچستریونایتد از زمان ورود گلیزرها در سال ۲۰۰۵ تا پاییز ۲۰۲۶، در مجموع حدود ۲.۸۶ میلیارد یورو برای خرید بازیکن هزینه کرده است. در همین مدت، حدود ۹۳۷.۲ میلیون یورو از محل فروش بازیکنان درآمد داشته‌اند. بنابراین هزینه خالص نقل‌وانتقالات باشگاه به حدود یک میلیارد و ۹۲۳ میلیون یورو می‌رسد.

چند نمونه از هزینه‌های سنگین این باشگاه در سال‌های اخیر:

– فصل ۲۰۱۴/۱۵: حدود ۱۸۸ میلیون یورو

– فصل ۲۰۱۶/۱۷: حدود ۱۸۵ میلیون یورو

– فصل ۲۰۱۷/۱۸: حدود ۱۹۸.۴ میلیون یورو

– فصل ۲۰۱۹/۲۰: حدود ۲۳۵.۳ میلیون یورو

– فصل ۲۰۲۲/۲۳: حدود ۲۳۸ میلیون یورو

– فصل ۲۰۲۴/۲۵: حدود ۲۴۶.۵ میلیون یورو

– فصل ۲۰۲۵/۲۶: حدود ۲۵۰.۷ میلیون یورو

– فصل ۲۰۲۶/۲۷: حدود ۱۷۳ میلیون یورو

یونایتد از فصل ۲۰۱۴/۱۵ به بعد، در تمام فصل‌ها به‌جز دو فصل بیش از ۱۰۰ میلیون یورو برای خرید بازیکن هزینه کرده است.

گران‌ترین خریدهای این دوره هم کم‌اهمیت نیستند: پل پوگبا با ۱۰۵ میلیون یورو، آنتونی با ۹۵ میلیون یورو، هری مگوایر با ۸۷ میلیون یورو، جیدون سانچو با ۸۵ میلیون یورو و روملو لوکاکو با حدود ۸۴.۷ میلیون یورو.
پس مشکل این نبود که گلیزرها هیچ پولی برای خرید بازیکن اختصاص نمی‌دادند. مشکل این بود که این همه هزینه به ساختن یک تیم منسجم و موفق منجر نشد.

مربیان گران‌قیمت؛ هزینه اخراج‌ها چقدر شد؟

منچستریونایتد در دوران پس از فرگوسن سراغ نام‌های بزرگی رفت. مویز جانشین انتخاب‌شده فرگوسن بود؛ فان‌خال با سابقه هدایت آژاکس و بارسا و بایرن و تیم ملی هلند و یکی از پرافتخارترین مربیان اروپا بود؛ مورینیو 3بار قهرمان لیگ برتر انگلیس شده و دو بار لیگ قهرمانان اروپا را فتح کرده بود؛ سولسشائر اسطوره باشگاه بود؛ تن‌هاخ با نسل طلایی آژاکس به نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان رسیده بود و آموریم هم با اسپورتینگ قهرمانی‌های مهمی به دست آورده بود.

اما هزینه این رفت‌وآمدها فقط به حقوق مربیان محدود نشد. رقم غرامت پرداختی به مربیان و کادرهایشان در دوره پس از فرگوسن به این ترتیب بوده است:

– دیوید مویز و کادر فنی: ۴.۹ میلیون پوند

– لوییس فان‌خال و کادر فنی: ۸.۴ میلیون پوند

– ژوزه مورینیو و کادر فنی: ۱۹.۶ میلیون پوند

– اوله‌گونار سولسشائر و کادر فنی: ۹.۱ میلیون پوند

– رالف رانگنیک و مجموعه تغییرات کادر فنی: ۱۴.۷ میلیون پوند

– اریک تن‌هاخ و کادر فنی: ۱۰.۴ میلیون پوند

– روبن آموریم و کادر فنی: ۸.۲ میلیون پوند

– مایکل کریک و کادر فنی: دست‌کم ۵ میلیون پوند برآورد شده است.

جمع این ارقام به حدود ۸۰.۳ میلیون پوند می‌رسد. البته رقم مربوط به رانگنیک صرفا غرامت اخراج مربی نیست و هزینه لغو قرارداد مشاوره‌ای آینده او و تغییرات دیگری در بخش فوتبال باشگاه را هم در بر می‌گیرد. رقم کریک نیز هنوز برآوردی است.

اما هزینه‌ها به همین‌جا ختم نمی‌شود. باشگاه برای آوردن برخی مربیان نیز پول پرداخت کرده است. از جمله حدود ۱۱ میلیون پوند برای آزادکردن آموریم از اسپورتینگ و ۷.۴ میلیون پوند برای فعال‌کردن بند فسخ قرارداد پوچتینو با فدراسیون فوتبال آمریکا.

اگر هزینه‌های مربوط به مدیران ورزشی و سایر تغییرات مدیریتی بخش فوتبال را هم اضافه کنیم، رقم بسیار بزرگ‌تری به دست می‌آید.

بر اساس محاسبه‌ای که روزنامه تلگراف منتشر کرده، مجموع هزینه‌های استخدام و اخراج مربیان، اعضای کادر فنی و مدیران ورزشی از سال ۲۰۱۳ تا نوامبر ۲۰۲۶ به حدود ۱۰۸.۲ میلیون پوند رسیده است. این رقم شامل ۹۵.۸ میلیون پوند هزینه قطعی و ۱۲.۴ میلیون پوند برآورد مربوط به تغییرات اخیر، از جمله اخراج کریک و استخدام پوچتینو است. حقوق و پاداش سالانه مربیان در این محاسبه منظور نشده است.

به عبارت دیگر، یونایتد در این سال‌ها بیش از ۱۰۰ میلیون پوند فقط بابت عوض‌کردن آدم‌های حاضر در بخش فنی و مدیریتی هزینه کرده است؛ پولی که می‌توانست صرف خرید چند بازیکن باکیفیت شود.

پس چرا هواداران از گلیزرها متنفرند؟

اینجا باید پرونده را از مستطیل سبز بیرون ببریم. اعتراض اصلی هواداران منچستریونایتد فقط به این نیست که تیم‌شان قهرمان نمی‌شود یا بازیکنان گران‌قیمتش خوب بازی نمی‌کنند. موضوع مهم‌تر، شیوه‌ای است که گلیزرها باشگاه را در سال ۲۰۰۵ خریدند و طی دو دهه اداره کردند.

خانواده گلیزر برای خرید منچستریونایتد از وام و بدهی استفاده کردند و بخش بزرگی از این بدهی را به خود باشگاه منتقل کردند. درحالی‌که بدهی ناخالص باشگاه پیش از این معامله حدود ۵۰ میلیون پوند بود، پس از خرید گلیزرها به ۶۰۴ میلیون پوند رسید. یعنی باشگاهی که پیش از ورود آن‌ها تقریبا بدون بدهی بود، ناگهان با کوهی از بدهی روبه‌رو شد.

بررسی BBC Verify از حساب‌های مالی باشگاه نشان می‌دهد که بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۴، در مجموع حدود یک میلیارد و ۱۸۷ میلیون پوند از منابع باشگاه برای این موارد خارج شده است:

– ۸۱۵ میلیون پوند بابت بهره بدهی‌ها

– ۱۶۶ میلیون پوند سود سهام پرداختی به سهام‌داران

– ۱۰ میلیون پوند کارمزدهای مدیریتی و اداری به شرکت‌های مرتبط با خانواده گلیزر

– ۱۹۷ میلیون پوند بازپرداخت خالص بدهی خارجی

این رقم بدون احتساب برخی هزینه‌های بانکی و مالی دیگر محاسبه شده است.

همچنین از زمان عرضه سهام باشگاه در بورس نیویورک در سال ۲۰۱۲، ۱۲۵ میلیون پوند بابت حق‌الزحمه مدیران پرداخت شده که با توجه به عضویت اعضای خانواده گلیزر در هیات‌مدیره، حدود ۶۳ میلیون پوند از آن احتمالا به خود خانواده رسیده است.

از سوی دیگر، گلیزرها بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۲ حدود ۵۵۵ میلیون پوند از سهام باشگاه را فروختند که ۴۸۴ میلیون پوند آن مستقیم به خودشان رسید و فقط ۷۱ میلیون پوند برای کاهش بخشی از بدهی خرید استفاده شد.

پول خرید بازیکن از کجا آمده بود؟

نکته مهم این است که برخلاف تصور رایج، گلیزرها پس از خرید باشگاه، مرتبا سرمایه شخصی جدیدی وارد منچستریونایتد نکردند.

بر اساس بررسی BBC، آن‌ها در زمان خرید ۲۷۳ میلیون پوند از سرمایه شخصی خود را نیز وارد معامله کردند، اما پس از آن سرمایه‌گذاری شخصی تازه‌ای در باشگاه انجام ندادند. هزینه خرید بازیکنان عمدتا از درآمدهای خود باشگاه و استقراض تامین شده است.

این تفاوت مهمی است: وقتی باشگاهی سالانه صدها میلیون یورو برای خرید بازیکن هزینه می‌کند، لزوما به این معنا نیست که مالکانش از جیب خودشان برای آن هزینه کرده‌اند.

گلیزرها از یکی از بزرگ‌ترین برندهای فوتبال جهان درآمد تجاری عظیمی ساختند. درآمد تجاری سالانه یونایتد از ۵۵ میلیون پوند در سال ۲۰۰۶ به ۳۰۳ میلیون پوند در سال ۲۰۲۴ رسید. ارزش باشگاه هم از حدود ۷۹۰ میلیون پوند در زمان خرید، به بیش از ۳.۲ میلیارد پوند در ارزش‌گذاری بازار سهام در سال ۲۰۲۵ رسید.

بنابراین نمی‌توان گفت آن‌ها در اداره تجاری باشگاه هیچ موفقیتی نداشتند. اتفاقا یکی از انتقادهای اصلی هواداران این است که یونایتد به یک ماشین درآمدزایی و برند تجاری تبدیل شد، درحالی‌که موفقیت ورزشی دیگر اولویت اصلی به نظر نمی‌رسید.

اولدترافورد؛ ورزشگاه فرسوده و وعده‌های تازه

یکی دیگر از دلایل اعتراض هواداران، وضعیت زیرساخت‌های باشگاه بود. در سال‌هایی که رقبای یونایتد ورزشگاه‌ها و امکانات تمرینی خود را توسعه می‌دادند، اولدترافورد با مشکلاتی مانند فرسودگی و نشتی سقف و وفور موش روبه‌رو بود.

طبق گزارش مالی باشگاه، هزینه سرمایه‌ای انجام‌شده برای خود ورزشگاه در سال مالی ۲۰۲۴، ۸.۲ میلیون پوند، در سال ۲۰۲۵، ۱۳.۱ میلیون پوند و در سال ۲۰۲۶، ۷.۷ میلیون پوند بوده است.

در مقابل، هزینه توسعه مرکز تمرینی کارینگتون در سال مالی ۲۰۲۵ به ۴۲.۷ میلیون پوند رسید و در سال ۲۰۲۶ نیز ۱۴.۷ میلیون پوند دیگر برای آن هزینه شد. مجموعه جدید تیم اول مردان در اوت ۲۰۲۵ افتتاح شد.

حالا قرار است ورزشگاه جدیدی با ظرفیت ۱۰۰ هزار تماشاگر و هزینه تخمینی حدود ۲ میلیارد پوند ساخته شود. این طرح در مارس ۲۰۲۵ از سوی جیم رتکلیف اعلام شد. در گزارش مالی سال ۲۰۲۶ نیز ۶۳.۵ میلیون پوند هزینه مربوط به زمین و املاک آزاد برای پروژه ورزشگاه جدید ثبت شده است.

اما یک نکته مهم وجود دارد؛ طرح ورزشگاه جدید، پروژه‌ای است که در دوره ورود رتکلیف و پس از واگذاری بخشی از سهام به او مطرح شد؛ نمی‌توان آن را به‌عنوان دستاورد سرمایه‌گذاری مستقیم گلیزرها معرفی کرد.

گلیزرها هنوز صاحب اصلی‌اند؟

با وجود ورود جیم رتکلیف و شرکت اینئوس در سال ۲۰۲۴، خانواده گلیزر همچنان کنترل اکثریت حق رای باشگاه را در اختیار دارند.

طبق گزارش رسمی سال مالی ۲۰۲۶ منچستریونایتد، خانواده گلیزر حدود ۶۷.۹۱ درصد حق رای و اینئوس حدود ۲۸.۹۵ درصد حق رأی را در اختیار دارند. در عین حال، مدیریت عملیات فوتبالی از سال ۲۰۲۴ به رتکلیف و تیم مدیریتی او واگذار شده است.

بدهی، ساختار مالکیت و بخش بزرگی از مشکلات زیرساختی میراث دوران گلیزرهاست، اما تصمیم‌های فوتبالی و تغییرات مدیریتی دوره اخیر را نمی‌توان تماما به گردن آن‌ها انداخت. اخراج آموریم، کریک و انتخاب پوچتینو در دوره‌ای اتفاق افتاده که اینئوس مسئولیت عملیات فوتبالی را برعهده داشته است.

مشکل یونایتد پول نبود؛ برنامه بود

خانواده گلیزر می‌توانند به هزینه چند میلیارد یورویی برای خرید بازیکن، افزایش درآمد تجاری، افزایش ارزش باشگاه و جام‌هایی که در این دوره به دست آمده اشاره کنند. در مجموع، یونایتد در دوران مالکیت آن‌ها ۱۵ جام مهم کسب کرده که البته فقط 5 جام پس از بازنشستگی فرگوسن به دست آمده است.

اما مشکل اصلی این است که هزینه‌های سنگین، خرید نام‌های بزرگ و تغییر مداوم مربیان به یک برنامه فوتبالی منسجم تبدیل نشد.

در دوران ادوارد وودوارد، باشگاه بارها بازیکنان گران‌قیمت خرید، اما ساختار فنی و مدیریتی لازم برای انتخاب درست، هماهنگی میان سرمربی و مدیران و ساختن یک تیم پایدار وجود نداشت. رالف رانگنیک هم زمانی که به‌عنوان سرمربی موقت به یونایتد آمد، از نیاز باشگاه به «جراحی قلب باز» صحبت کرد.

کد خبر 1085677 منبع: روزنامه همشهری

• انتشار عکس علیرضا منصوریان روی اسکناس ۱۰۰ دلاری! | «علی منصور» تیفوسی‌های عراق را خشمگین کرد

• هشدار قرمز برای مربیان؛ با این هلندی کار نکنید

• اولدترافورد؛ قتلگاه مربیان و ستاره‌ها | آیا فقط گلیزرها مقصر این وضعیت هستند؟

• هم پوچتینو آسیب می‌بیند، هم منچستر | درباره بازگشت سرمربی آرژانتینی به لیگ برتر

• فوری | حمله سپاه به مواضع آمریکا + اطلاعیه سپاه

• فوری؛ ترامپ: درباره حمله دوباره به ایران هیچ تردیدی ندارم

• ارتش اسرائیل موضع خود را درباره تجاوز به ایران اعلام کرد

• ترامپ: می‌خواهم پیش از ترک قدرت، پرونده این کشور را ببندم!

• ترامپ: احتمال حمله نظامی گسترده به ایران وجود دارد! | اگر ایران یک مقام ارشد آمریکایی را بکشد…

• درخواست دسته‌جمعی استقلالی‌ها از بازیکن پرسپولیس؛ فورا بیا استقلال

• با پول تنها النگوی مادرم کامپیوتر خریدم | قصه مردی که ۳۰۰ جوان کم‌بضاعت را شاغل کرد + عکس

• فوری | حمله سپاه به مواضع آمریکا + اطلاعیه سپاه

• طرز تهیه شور گل کلم خانگی؛ نسبت آب و نمک در شور گل کلم + نکات مهم شور گل کلم

• ارتش اسرائیل موضع خود را درباره تجاوز به ایران اعلام کرد

• فوری؛ حملات آمریکا به جنوب ایران؛ شنیده شدن صدای انفجار در سیریک

• فوری؛ ترامپ: درباره حمله دوباره به ایران هیچ تردیدی ندارم

• مرد کروات به زودی روی نیمکت پرسپولیس؛ بازگشت دوباره به ایران

• ترامپ: می‌خواهم پیش از ترک قدرت، پرونده این کشور را ببندم!

• فوری| تهدید ترامپ؛ به دنبال بررسی حمله یک هفته‌ای هستم

• انتشار عکس علیرضا منصوریان روی اسکناس ۱۰۰ دلاری! | «علی منصور» تیفوسی‌های عراق را خشمگین کرد

• با پول تنها النگوی مادرم کامپیوتر خریدم | قصه مردی که ۳۰۰ جوان کم‌بضاعت را شاغل کرد + عکس

• عددهای نحس شیاطین سرخ

• بهترین تیم انگلیسی در انتهای جدول

• خداحافظی رونالدو؛ سکوت مسی و قدرنشناسی پرتغال

• بهترین دشمن آلمانی در انگلیس